Deze kerst bezoeken wij Eline, onze oudste dochter. In onze beleving in ‘the middle of nowhere’, volgens Eline valt dat reuze mee, want “overal wonen mensen”. Behalve veel sneeuw, extreem lage temperaturen, elanden en stadjes met minder voorzieningen dan het kleine Renswoude, valt vooral de enorme rust en stilte op. Wanneer je hier naar buiten stapt, hoor je geen mensen, geen auto’s, geen vliegtuigen, helemaal niets. Voor een weekje vind ik dit heel prettig, of het langer ook leuk blijft, vraag ik me af. En ik weet nu wat ‘lange avonden’ zijn, want het is hier om vier uur gewoon helemaal donker. Staat wel tegenover dat in februari al weer het omslagpunt ten opzichte van Nederland wordt bereikt, daarna is het langer licht dan in Nederland. Onvoorstelbaar vind ik nu, maar het hoort bij de grilligheid van Zweden.
En de Zweden zelf, zijn die ook zo grillig? Onder hun beremutsen zien ze er stoer uit. Ze rijden ook stoer, veel te stoer, met al die sneeuw. Kom hier niet aan met sneeuwruimbeleid, fietspaden die sneeuwvrij moeten zijn of sneeuwvrije stoepen, want het is hier, behalve een smal wielspoor op het hoofdwegennet, gewoon wit. Wanneer in Nederland een weeralarm of op z’n minst een weerwaarschuwing wordt afgegeven, stapt de Zweed naar buiten, voelt dat z’n neusharen bevriezen en bedenkt gewoon zelf dat hij beter binnen kan blijven als het niet noodzakelijk is weg te gaan.
Over een witte kerst hoeven wij dus niet in te zitten. Maar geen ontwricht leven hier vanwege sneeuw, ijs en kou. Stel je er gewoon op in, dan komt het helemaal goed!
Didi Dorrestijn