Van sommige uitdrukkingen denk je dat iedereen ze kent. Zo gebruikte ik pas de uitdrukking “niet aan een dood paard trekken”. Mijn schoonmoeder, toch wel heel aardig op leeftijd, vroeg me heel verwonderd hoe ik hieraan kwam. Ik weet het eerlijk gezegd niet, zijn zo maar woorden met ‘de paplepel ingegoten’.
Wanneer trek je aan een dood paard? Als ik mijn zoon probeer aan zijn huiswerk te krijgen? Mag toch hopen dat dat paard nog een beetje leeft en mee gaat bewegen. Nee, volgens mij is de aanleg van een rondweg wel een aardig voorbeeld. Ooit was het paard levend. In de tijd dat de provincies er voor kozen om langs Scherpenzeel en Woudenberg een rondweg aan te leggen, was dat de kans voor Renswoude om het voor elkaar te krijgen. Waarom dat niet is gebeurd, weet ik ook niet. Misschien toch te weinig lobby voor onze Dorpsstraat op de provinciale agenda?
Intussen is de subsidie voor rondwegen afgeschaft, heeft de provincie de komende jaren geen geld over voor de rondweg, hebben wij een plan in de maak voor een nieuw dorpshart waarvan van te voren is gezegd dat een rondweg een flinke streep door de rekening zou zijn, en ga zo maar door. Ook de miljoenen die wij zelf zouden moeten bijdragen om de rondweg te realiseren, hebben wij niet op de plank liggen. Sterker nog, alleen al de rentekosten zullen loodzwaar op onze begroting drukken! Ten koste waarvan? Sporthal, peuterspeelzaal, subsidies voor verenigingen, handhaving van de gemeente, speeltuinen of andere mooie voorzieningen? Ik ben benieuwd waar de voorstanders mee komen.
Nee, wij trekken niet aan een dood paard, en beloven geen koeien met gouden horens…
Didi Dorrestijn